«ΠΟΛΕΜΟΣ» ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ Ή ΠΟΛΕΜΟΣ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΩΝ;

athina2Η Λουΐζα Μήλα ζει και αγωνίζεται στο Περιστέρι, στη γειτονιά του Αγ. Αντώνη. Το πολύ ωραίο άρθρο της, αποτελεί συνέχεια του αγώνα και της δράσης των κατοίκων στις εργατικές πολυκατοικίες για την κατάκτηση αξιοπρεπών όρων ζωής και κατοίκησης. Στην ουσία όμως, εμπεριέχει την αμφισβήτηση της λογικής της ανάθεσης της λύσης των προβλημάτων των εργαζομένων/ κατοίκων στους τοπικούς άρχοντες αλλά και αμφισβήτηση του κυρίαρχου μοντέλου ανάπτυξης της πόλης τόσο στην περίοδο της κρίσης, όσο και το διάστημα πριν. Μοντέλο στο οποίο επικρατούσε η αποθέωση του αυτοκινήτου, η εκμετάλλευση του χώρου από τα ιδιωτικά συμφέροντα και η περιφρόνηση του μη εμπορικού, είτε του ανθρώπου (ο ηλικιωμένος, το παιδί, το ΑΜΕΑ κλπ), είτε του πρασίνου.

Για τις μάχες στα χαρακώματα οι περισσότεροι από εμάς μαθαίναμε είτε μέσα από τα σχολικά μας βιβλία, είτε μέσα από τα αφιερώματα της καταργηθείσας πλέον ΕΡΤ. Και δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε, οτι θα ζούσαμε κάτι ανάλογο σε καιρό ειρήνης και μάλιστα 4 μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας.

Το ημερολόγιο έγραφε «έτος 2004», όταν ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας με φιέστες και τυμπανοκρουσίες ξεκινούσε κάτω από την πλατεία του Αγ΄Αντώνη η λειτουργία του πρώτου σταθμού του Μετρό στο Δήμο του Περιστερίου.

Τότε λίγοι ήταν αυτοί που υποψιάζονταν το μέγεθος των αλλαγών που θα συντελούνταν στη ζωή των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής. Η μεγάλη πλειοψηφία τους παρασυρμένη από το κλίμα του γενικότερου ενθουσιασμού εκείνης της περιόδου πιάστηκε δυστυχώς στον ύπνο. Και πολύ σύντομα ξύπνησε απότομα. Την αρχική ευφορία για την ύπαρξη ενός τόσο γρήγορου και φιλικού προς το περιβάλλον μέσου μαζικής μεταφοράς σε μια περιοχή που συγκέντρωνε ανέκαθεν λόγω των προσφυγικών πολυκατοικιών και των σχολικών συγκροτημάτων έναν τεράστιο όγκο ανθρώπων την αντικατέστησε ο πανικός.

Μέρα με τη μέρα η συνοικία άρχισε να βουλιάζει κάτω από το βάρος χιλιάδων αυτοκινήτων που στάθμευαν σε οποιαδήποτε οριζόντια επιφάνεια μπορούσε να ανακαλύψει ο εκάστοτε οδηγός. Τα πεζοδρόμια καταλήφθηκαν ακαριαία από οχήματα κάθε μεγέθους και μοντέλου και οι πεζοί καταδικάστηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη στο πυρ το εξώτερον: ηλικιωμένοι, άτομα με αναπηρία, μάνες με μωρά στα καρότσια, νήπια που πήγαιναν στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο, μαθητές του 1ου Δημοτικού, μαθητές των Γυμνασίων και Λυκείων της γειτονιάς, νοικοκυρές που ήθελαν να ψωνίσουν στην λαϊκή αγορά και γενικότερα πάσης φύσεως πεζοί ήταν υποχρεωμένοι είτε να κάνουν σλάλομ ανάμεσα στα ατάκτως ερριμμένα οχήματα είτε να κατεβαίνουν στο οδόστρωμα.

Η έναρξη της λειτουργίας του σταθμού του Μετρό στον Αγ΄ Αντώνη δεν συνοδεύτηκε ποτέ από μέτρα που θα διασφάλιζαν αφενός την ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων και αφετέρου την απρόσκοπτη, οικονομική και γρήγορη πρόσβαση στο Μετρό χωρίς την χρήση του ΙΧ.

Η συνοικία πνίγηκε κυριολεκτικά μέσα στο καυσαέριο, γιατί παράλληλα με την στάθμευση και διέλευση τόσων αυτοκινήτων άρχισε και η συστηματική αποψίλωση των δέντρων. Τα αιωνόβια πεύκα της πλατείας του Αγ΄Αντώνη, που τα καλοκαίρια χάριζαν τον ίσκιο τους σε μεγάλους και μικρούς, έπεσαν θύματα των εκσκαφέων. Η πλατεία μετατράπηκε σε κρανίου τόπο. Δεκάδες δέντρα που εμπόδιζαν τη στάθμευση των αυτοκινήτων εξαφανίστηκαν από τα πεζοδρόμια της ευρύτερης περιοχής. Ακόμα και τα περισσότερα δέντρα της πλατείας Εθνικής Αντίστασης κόπηκαν για να «φυτευτούν» στη θέση τους μεταλλικοί στύλοι με φωτογραφίες. (Αυτό όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ήταν απόλυτα μια «αισθητική παρέμβαση» της δημοτικής αρχής, η οποία, ποιος ξέρει από πού ορμώμενη, έκρινε πως οι φωτογραφίες φυτών και πτηνών έχουν τόση σπουδαιότητα για μια τσιμεντούπολη όση και τα ζωντανά δέντρα και πουλιά. )

Κοντά μια δεκαετία κράτησε ο «πόλεμος» των πεζοδρομίων-χαρακωμάτων, με τις «εφόδους» των περιπολικών να τον πλαισιώνουν σε καθημερινή σχεδόν βάση, και αφού οι κάτοικοι της συνοικίας του Αγ΄Αντώνη μάταια περίμεναν κάποια πρωτοβουλία από τους δημοτικούς άρχοντες, αποφάσισαν να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Η Επιτροπή Κατοίκων Για Ελεύθερα Πεζοδρόμια ξεκίνησε τη δράση της το φθινόπωρο του 2013 αξιοποιώντας διάφορες μορφές: φέιγ βολάν ή αυτοκόλλητα στα παρμπρίζ των παράνομα σταθμευμένων αυτοκινήτων, συλλογή υπογραφών, κατάθεση σχετικών αιτήσεων προς το Δήμο Περιστερίου, παράσταση στο Τμήμα Τροχαίας Περιστερίου, προώθηση επερώτησης στο Δημοτικό Συμβούλιο μέσω της Δημοτικής Συμβούλου της Αριστερής Κίνησης Περιστερίου Αντωνίας Βαφειάδου.

Ο αγώνας ξεκίνησε. Η προσπάθεια δεν είναι εύκολη, όμως η αρχή έγινε. Και συνεχίζουμε για να ξανακερδίσουμε τη γειτονιά μας, τα πεζοδρόμιά μας και τα δέντρα μας, που τόσο απάνθρωπα μας τα στέρησαν αυτοί που αποφάσισαν πριν από εμάς χωρίς εμάς.

Λουΐζα Μήλα

Advertisements
This entry was posted in κίνημα [στο Περιστέρι]. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s